Maternity Leave and Poverty of Nurses

தாய்ப் பால் வார விழா..... ( சிறுகதை..)

“இந்த மாசமும் உம் புருஷன் பணம் அனுப்பல போல. போன மாசமே வண்டி டியூ கட்டலைன்னு எவன் எவனோ போணுல பேசினான். மொதோ உம் புருசனுக்கு போனை போட்டு பணத்தை அனுப்ப சொல்லு...’’

காலையிலேயே தன் புலம்பலை தொடங்கியிருந்த தாய்க்கு பதில் சொல்ல முடியாமல், கட்டிலில் இருந்த குட்டிப் பஞ்சு மெத்தையில் சுகமாய்ப் படுத்துக் கொண்டு, பஞ்சுப் பொதிப் பாதங்களால் தன்னை உதைத்துக் கொண்டிருந்த மகளை வைத்த விழி வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் ரேவதி.

ரேவதிக்கு குழந்தை பிறந்து 4 மாதங்களே முடிந்திருந்தன. அரசின் தொகுப்பூதிய திட்டத்தில் பணி புரியும் செவிலி. மற்ற பெண் அரசாங்க ஊழியர்கள் போல ஆறு மாத சம்பள விடுப்பு இவர்களுக்கு கிடையாது.

அரசு மருத்துவமனையில், பணி புரிந்துக் கொண்டிருந்தாலும், மாப்பிள்ளை வீட்டார் முன் இறங்கிப் போக முடியாமல், தனியார் மருத்துவமனையில் பிரசவம் பார்த்திருந்தார்கள். சிசேரியன் பிரசவம் வேறு.

அதோடு குழந்தைக்கு பேர் வைக்கும் வைபவம், குழந்தைக்கு சீர் என்று தொடர்ச்சியாய் செலவு கையைக் கடிக்க, நடுத்தரத்திற்கும் சற்றே கீழ் இருந்தக் குடும்பம் செலவுகளை சமாளிக்க முடியாமல் விழி பிதுங்கி நின்றது.

இந்த சூழ்நிலையில் ரேவதியின் கணவன், அசோக் வேறு சென்னையில் பணிபுரிபவன், இவர்கள் முன் பணம் கட்டி சீராய் வாங்கிக் கொடுத்திருந்த வண்டிக்கு, மாதச் சந்தாவை கூட ஒழுங்காய்க் கட்டாமல் போக்குக் காட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

கணவன் மேல் தான் தவறு என்றாலும், மற்ற சராசரிப் பெண்களைப் போல, பெற்ற தாயே என்றாலும், பிறர் சுட்டிக் காட்டும் போது, முணுக்கென்ற வலி உள்ளே குத்தத் தான் செய்தது.

ஒவ்வொரு வேலை உணவைப் பரிமாறும் போதும், “பருப்பு தீந்துப் போச்சி... பால் பாக்கி கொடுக்கணும்.... தக்காளி கிலோ 40 ரூபாய்க்கு விக்கிது...’’ தாயின் சாதாரண புலம்பல்கள் கூட உணவைத் தொண்டைக் குழியிலேயே விக்க வைத்தது.

அவரைச் சொல்லியும் குத்தமில்லை. தையல் தொழில் புரியும் கணவனின் வருமானம் கொண்டு வீட்டில் நான்கு பேர் வயிற்றுப் பிழைப்பை சமாளிப்பது என்பது சாமனிய வேலை அல்லவே.

வளைக்காப்பு முடித்து வீட்டிற்கு வந்த நாள் முதல், பிரசவ வலி தொடங்கும் நாள் வரை தொடர்ந்து ரேவதியும் வேலைக்கு சென்றாள். அந்த வருமானம் ஓரளவு அந்த நேரத்தில் கை கொடுத்தது.

தற்சமயம் பிரசவத்திற்கு வாங்கிய கடனும் சேர்ந்து ஒற்றை ஆள் வருமானமும் குறைந்து, நிலமை மேலும் சிக்கலாகி இருந்தது.

குழந்தையின் சிணுங்கல் ரேவதியை நடப்பிற்கு திருப்பியது. துணியை ஈரம் செய்துவிட்டு சிணுங்கிக் கொண்டிருந்தவளை மெதுவாய் தூக்கி உலர்ந்த துணிக்கு மாற்றியதும், வாகாய் அணைத்துப் பால் கொடுக்க குழந்தை தாயின் கத கதப்பில் மென்மையாய் அடங்கியது.

அந்த நேரத்தில் ரேவதியின் மனம் பூரண அமைதியை தத்தெடுத்தது. தன்னிடம் பசியாறும் குழந்தையை லயித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவளின் மனம் அடுத்து செய்ய வேண்டிய வேலைகள் பற்றியும் சிந்திக்க தொடங்கியது.

பால் குடித்தபடி தூங்கியிருந்த குழந்தையை தூளியில் இட்டவள், தன் மூத்த செவிலியரை அலைபேசியில் அழைத்தாள். “ சிஸ்டர்... நான் ரேவதி பேசுறேன்..’’ இவள் குரல் கேட்டதும் ஆள் பற்றாக் குறையில் விழி பிதுங்கிக் கொண்டிருந்த அந்த மூத்த செவிலியருக்கு ஏதோ அமுத கானம் காதில் ஒலித்ததைப் போல இருந்திருக்க வேண்டும்.

“ சொல்லு ரேவதி... நீ எப்படி இருக்க.. பாப்பா எப்படி இருக்கா... அப்புறம் எப்ப வந்து டியூட்டி ஜாயின் பண்ணப் போற....’’ அவர் அப்படிக் கேட்டதும், “அடுத்த மாசம் ஜாயின் பண்ணலாம்னு பாக்குறேன்... பாப்பாக்கு என் பால் தவிர மேல் பால் பழக்கலை சிஸ்டர்... அதான் கொஞ்சம் யோசனையா இருக்கு....’’

அவளின் தயக்கத்தை நொடியில் உணர்த்துக் கொண்டவர், “என்ன ரேவு இப்படி பேசுற... உன் வீட்டு சூழ்நிலை எனக்கு தெரியாத.... நாம எல்லாம் எப்ப இருந்தாலும் குழந்தைய பிரிஞ்சி வேலைக்கு வந்து தானே ஆகணும்.

இப்போனா வேற பால் கொடுத்தாப் பழகிப்பா... இன்னும் ரெண்டு மாசம் போச்சு... உன் முகத்தை நல்லா அடையாளம் கண்டு வச்சி கிட்டு வேற யார்கிட்டையும் அப்புறம் ஒட்டாம போயிடும். 

நான் வேணா நம்ம மேடத்துகிட்ட பேசி உனக்கு காலையில ஷிப்ட் மட்டும் ஒரு ரெண்டு மாசத்துக்கு வாங்கிக் கொடுக்குறேன். இப்போதைக்கு நீ நைட் டூட்டி பாக்க வேண்டாம் என்ன சொல்ற....’’ அவர் அப்படி சொல்லியதும், ரேவதியின் சூழல் அவளை தானாக “சரி சிஸ்டர்...’’ சொல்ல வைத்தது.

அம்மாவிடம் இன்னும் பத்து நாளில் வேலைக்கு போகப் போவதை அறிவித்ததும் அவர் முகத்தில் ஓர் நொடி நிம்மதி தடம் பதித்தாலும், அடுத்த நொடி, “பிள்ளைக்கு பாலு’’ என அவரும் கலங்கவே செய்தார்.

ரேவதி தான் படித்து வந்த வழியில், “ நான் பாலை எடுத்து வச்சிட்டு கிளம்பறதுக்கு முன்ன பால் கொடுத்துட்டு போறேன். நான் வர வரைக்கும் நீ சமாளி....’’ இவள் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே உள்ளே நுழைந்த ரேவதியின் பாட்டி,

“அடக் கருமமே.... தாய்ப் பாலை எல்லாமா பீசி வைப்பாங்க... எங்க காலத்துல எல்லாம் எங்க கிட்ட மார்ப் பால் எவ்ளோ இருந்தாலும் பசும் பால் தான் கொடுப்போம். அது தான் பிள்ளைங்களுக்கு சக்தி. நம்ம பால் வெறும் தண்ணியாவுள்ள இருக்கும். பிள்ளைக்கு பசி கூட காட்டாது. நானெல்லாம் ஏழு பிள்ளைங்களை அப்படி தானே வளத்தேன்.’’

அவளின் பாட்டி லட்சுமி தன் பாட்டில் பேசிக் கொண்டிருக்க, “அதான் ஒன்னு கூட படிச்சி உருப்படல....’’ ரேவதி மனதிற்குள் பாட்டியை திட்டி தீர்த்தாள். ரேவதியின் எண்ணம் புரிந்தார் போல, அவள் தாய்,

“அம்மா நீ கொஞ்சம் சும்மா இரு. இப்போ டாக்டருங்க எல்லாம் குழந்தைக்கு மொதோ ஆறு மாசம் தண்ணிக் கூட வேண்டாம். தாய்ப் பாலே போதும்னு சொல்றாங்க...அவங்க சொல்றதைக் கேட்காம நாமளா ஒன்னு பண்ணப் போயி எதாச்சும் ஏடா கூடமா ஆயிப் போச்சு...

எம் மகளைக் கூட சமாளிக்கலாம் ஆளானப்பட்ட சீமைத் துறை எம் மருமகன் வாய் சவடாலுக்கு பதில் சொல்ல முடியாது....நான் எல்லாம் எம் மகளுக்கு மூணு வருஷம் தாய்ப் பால் கொடுத்தேன்.

என்ன குறைஞ்சி போயிட்டா நல்லா படிச்சி இதோ இன்னைக்கு கவர்மன்ட் உத்தியோகத்துல இருக்கா... என்ன  சனியன் சம்பளம் தான் கம்மியா போச்சு. ஹும் ரெகுலர் ஆனா அதுவும் நிறைய தருவாங்களாம். அது தான் எப்ப ஆகுமோ தெரியல. நீ உக்காரு நான் போய் உனக்கு காபி போடுறேன்.’’

ரேவதியின் தாய் கனகம் அலுப்போடு சமையலறைக்குள் நுழைய, “ஹும் நல்லது சொன்ன யார் கேக்க போறீங்க...’’ என்றபடி லட்சுமி அங்கே இருந்த பிளாஸ்டிக் நாற்காலியில் அமர்ந்தார்.

தொகுப்பூதியம் என்ற பெயரில் நடக்கும் உழைப்பு சுரண்டலை எண்ணி மனம் நொந்தபடி ரேவதி முற்றத்தில் இருந்த துணிகளை துவைக்க போனாள்.

பத்து நாட்கள் நொடிகளாய் கடந்து மறைய ரேவதி வேலைக்கு செல்ல வேண்டிய நாளும் வந்தது. காலையில் வெண்ணீரில் குளித்து முடித்த அலுப்பில் சுகமாய் உறங்கிக் கொண்டிருந்த மகளை வலுக்கட்டாய படுத்தி பால் கொடுக்க தொடங்கினாள். இரண்டு முறை தள்ளி விட்ட குழந்தை மூன்றாம் முறை உறக்கம் கெட்ட எரிச்சலில் வீரிட்டு அழத் தொடங்கியது.

குழந்தையை ரேவதியிடமிருந்து வாங்கிய கனகம், “இனி குழந்தையை நீ கிளம்புனதும் குளிக்க வைக்குறேன் ரேவதி. இப்போ பாலை மட்டும் பீசி வச்சிட்டு நீ கிளம்பு.’’

தூளியில் இட்டதும், சுகமாய் தன் தூக்கத்தை தொடரும் மகளையே பார்த்தபடி ரேவதி தன் தனி அறைக்கு சென்றாள். அவள் படித்த படியே சுத்தம் செய்து வெண்ணீரில் கொதிக்க வைத்த ஆறு சிறிய சிறிய சில்வர் கப்புகள் அணிவகுத்து அமர்ந்து இருந்தன.

காலையில் இருந்தே சிறுக சிறுக பால் எடுத்து வைக்காத தன் மட தனத்தை எண்ணி தன்னைத் தானே தலையில் கொட்டிக் கொண்டாள். முதலில் ஒரு கப்பை கையில் எடுத்தவள், தன் புத்தக அறிவு சொல்லிக்  கொடுத்த படி, இரு மார்புகளையும் சுழற்சி முறையில் மசாஜ் செய்து மார்பில் சுரந்து இருக்கும் பாலை ஒரு புள்ளியில் குவிக்க தொடங்கினாள்.

அடிப்புறம், மேல் புறம் ஒரு வழியாய் மார்பை அழுத்த முதலில் கொஞ்சமாய் வெளி வந்த பால், அடுத்த ஐந்து நொடியில் கொஞ்சமே கொஞ்சம் அதிகமாய் வர தொடங்கியது.

இரு மார்புகளிலும் கிட்ட தட்ட அரைமணி நேரம் போராடி சேகரித்தும், ஒரு சில்வர் கப் கூட நிராம்பாமல் அந்த வெள்ளை திரவம் அவளுக்கு வேடிக்கை காட்டியது. அழுத்தத்தை கூட்ட கூட்ட  மார்பு வழி வேறு ஆளைக் கொன்றது.

இதற்கு மேல் செய்வதற்கு ஒன்றும் இல்லை என அவள் சோர்ந்து நின்ற சமயம், கனகம் அறைக்குள் நுழைந்தார். கப்பில் இருந்த பாலைக் கண்டவரின் முகம் அதிர்சியைக் காட்டியது.

“இந்த பால் எப்படி ரேவதி குழந்தைக்கு பத்தும்.’’ அவர் அப்படிக் கேட்டதும், ரேவதியின் முகமும் கலக்கத்தை காட்டியது. “அதான்மா... எனக்கும் பயமா இருக்கு..’’

மகள் கலங்குவதைக் கண்டதும், “பிள்ள வாய் வச்சி குடிக்க குடிக்க தானே ரேவதி பால் ஊறும் வெறுமனே பீச்சினா பால் இவ்ளோ தான் வரும். சரி நீ கிளம்பு. நான் பாத்துக்கிறேன்...’’

அம்மா கொடுத்த தைரிய வார்த்தைகளில் ரேவதி கொஞ்சம் திடமாய் கிளம்பினாலும் உள்ளுக்குள் ஒரு தவிப்பு ஓடிக் கொண்டே இருந்தது.

முதல் நாளே அரைமணி நேரம் தாமதமாய் வந்தவளை மூத்த செவிலியர் எதிர்க் கொண்டார். அவளைக் கண்டதும் முகம் மலர, “வா ரேவதி... நல்ல வேளை வந்த.... இந்த மாசம் மொதோ வாரம் தாய்ப்பால் வாரமாம்...

அதனால பீடிங் கார்னர் ரெடி பண்ண சொல்லி ஏதேதோ இன்ஸ்ட்ரக்சன் எல்லாம் மெயில் பண்ணி விட்ருக்காங்க.... இந்த மாதிரி வேலையை எல்லாம் நீ தான் சரியா செய்வ ரேவு... கொஞ்சம் நீ அந்த வேலையை மட்டும் கவனி ரேவு... மீதி எல்லா வேலையையும் நான் பாத்துக்கிறேன்....’’

அவர் அப்படி சொன்னதும் ரேவதி தங்கள் கணினி அறை நோக்கி நடந்தாள். அவள் தற்சமயம் வேலை பார்ப்பது ஒரு கிராமத்தின் ஆரம்ப சுகாதார நிலையத்தில்.

ஆகஸ்ட் மாதத்தின் முதல் ஏழு நாட்கள் தாய்ப் பால் வாரா விழாவாக கொண்டாடப்படுகிறது. ரேவதி தன் கல்லூரி நாட்களில் அந்த ஏழு நாட்களும், நாடகத்தின் மூலமும், வில்லுப் பாட்டு மூலமும், இன்னும் பிற கலை நிகழ்சிகள் மூலமும் தாய்ப் பாலின் அவசியத்தை இளம் தாய்மார்களுக்கு உணர்த்தியதை எண்ணி வேதனையோடு மனதிற்குள் சிரித்துக் கொண்டாள்.

தாய் பால் வார விழாவிற்கான அறையை அடுத்த இரண்டு மணி நேரத்தில் தயார்படுத்தி முடித்தவள், கிராமப் புற செவிலியர்கள் அழைத்து வந்து இருந்த இளம் தாய்மார்களுக்கு முறையான தாய் பாலூட்டும் முறையை சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

ஒவ்வொரு முறை அங்கிருந்த இளம் சிசுக்கள் அழுகையில் சிணுங்கும் போதும் இவள் மார்பு பூரித்து பெருக தொடங்கியது. இவள் பணியில் இருக்கும் பொழுதே உயரதிகாரி விழா ஏற்பாட்டை பார்வையிட வந்தார்.

இவர்கள் சிறப்பாய் பணி செய்த விதத்தை பாரட்டி, அதை பதிவேட்டிலும் எழுதி வைத்து செல்ல, மூத்த செவிலியருக்கும், மருத்துவருக்கும் அதில் மிகப் பெரிய சந்தோசம்.

“அதான் நீ வேணும்கிறது ரேவு...’’ இருவரின் பாராட்டிலும் மனம் குளிர்ந்தாலும், குழந்தையின் பசியாற்ற முடியாத ஏக்கம் மார்பை மேலும் கனமாக்கியது.

நேரம் செல்ல செல்ல சொல்ல முடியாத வலி. அணிந்திருக்கும் வெள்ளை சீருடை நனையப் போகும் அபாயம் இருப்பதை உணர்தவள் வழக்கமாய் தாங்கள் உபயோகிக்கும் கழிவறை நோக்கி ஓடினாள்.

புடவை என்றாலும் கொஞ்சம் இலகுவாய் இருந்திருக்குமே என்று நொந்த படி, பொறுமையாய் பின்ன பார்ம் உடையில் முடிச்சுக்கள் ஒவ்வொன்றாய் விலக்கி மார்பில் கை வைத்தது தான் தாமதம், அணை உடைந்த புது வெள்ளம் போல,

அந்த வெள்ளை திரவம் அந்த கழிவறை தரை முழுக்க பரவத் தொடங்கியது. அதே நேரம் வீட்டில் இருந்த குழந்தை வழக்கம் இல்லாத வழக்கமாய் சங்கடையில் கொடுத்த பாலை வீறிட்டு அழுது, வாந்தி செய்துவிட்டு அம்மாவின் தாய்ப் பாலிற்க்காய் ஏங்கி ஏங்கி அழுதுக் கொண்டிருந்தது.

இரண்டு மார்பிலும் வலி சற்று மட்டுப்படவே, ரேவதி சற்றே தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு உடைகளை சரி செய்துக் கொண்டாள். அதற்குள் கழிவறைக் கதவை யாரோ தட்டினார்கள்.

அப்பொழுது தான் கழிவறையை குனிந்து பார்த்த ரேவதி அங்கே ஒரு மூலையில் இருந்த பினாயிலை எடுத்து கொஞ்சம் தெளித்து தண்ணீர் ஊற்றி அங்கிருந்த பால் வாடையோடு சேர்ந்து தன் மனவலியையும் கழுவ முயன்றாள்.

அன்றைய பணி முடிந்து வீட்டிற்கு கிளம்ப சரியாய் நான்கு மணியாகிவிட்டது. குழந்தையை பிரிந்து சரியாய் ஒன்பது மணி நேரமாகி இருந்தது.

ஷெட்டில் இருந்த வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு வீடு நோக்கி விரைந்தாள். வீட்டை நோக்கி செல்ல செல்ல, மீண்டும் மார்பு கனக்க தொடங்கியது குழந்தையின் நினைவில்.

வண்டியை  வாயில் நிறுத்திவிட்டு வீடு நோக்கி விரைந்தவளை, பூட்டிய வீடே வரவேற்றது. பக்கத்துக்கு வீட்டு அக்கா எட்டி பார்த்து, “ரேவதி.... பாப்பா காலைல இருந்து அழுதுக்கிட்டே இருந்தாளா உங்க பாட்டி வந்து ஏதோ கை வைத்தியம் சொல்லிட்டு போச்சுன்னு உங்க அம்மா விளக்கெண்ணெய் காய்ச்சி பிள்ளைக்கு வெறும் வயித்துல ஊத்தி இருக்கு... பிள்ளை வாந்தியும் மயக்கமுமா துவண்டு போக பயந்து போய் இப்ப தான் நம்ம கணேசன் டாக்டர்கிட்ட கூடிட்டு போய் இருக்கு..’’

அந்த அக்காள் விவரம் சொல்ல சொல்ல, “ஐயோ...பொம்மிமா...’’ என்று குழந்தையை எண்ணிக் கதறியவள், மீண்டும் வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு வழக்கமாய் குழந்தையை காட்டும், மருத்துவரின் இருப்பிடத்தை நோக்கி விரைந்தாள்.

இவள் உள்ளே நுழைந்து குழந்தையின் பெயரை சொல்லி, அவளை அனுமதித்து இருந்த அறையை நோக்கி ஓடவும், அதே நேரம் சரியாய் மருத்துவர் குழந்தையை பரிசோதித்து முடித்து வெளியே வந்துக் கொண்டிருந்தார்.

இவளைக் கண்டவுடன், முகத்தில் கண்டிப்பை தேக்கியவர், “ நீங்க எல்லாம் என்னம்மா ஸ்டாப்... குழந்தைக்கு தாய்ப் பால் தவிர எதுவும் தரக் கூடாதுன்னு தெரியாது.... படிச்ச நீங்களே இப்படி இருந்தா.... ஏதோ எண்ணெய் எல்லாம் கொடுத்து... பேபி ஹைபோ ஒலிமிக் ஷாக் போயிட்டா... ப்ளூயிட் எல்லாம் போட்டு இப்பதான் கொஞ்சம் நார்மல்க்கு வந்து இருக்கா...

ஸ்டொமக் வாஷ் அட்வைஸ் பண்ணி இருக்கேன். இன்னும் ரெண்டு நாள் நில் ஓரல் தான். ட்ரிப்ஸ் அட்வைஸ் பண்ணி இருக்கேன். பாத்து இனியாவது பேபியை கேர்புல்லா வச்சிக்கோங்க....’’
திட்டி முடித்தவர் அங்கிருந்து விலக, அடிவயிற்றில் தீப் பிடித்த உணர்வோடு குழந்தை அனுமதிக்கப்பட்டு இருந்த அறையை நோக்கி ஓடினாள். கையில் இருந்த வென்ப்லான் ஊசி பெரிதாய் கட்டைப் போல கையில் பிணைக்கப்பட்டிருக்க, அதன் வழியே குளுகோஸ் சொட்டு சொட்டாய் இறங்கிக் கொண்டிருந்தது.

குழந்தை அந்த நிலையிலும் மெதுவாய் வலியில் விசும்பிக் கொண்டிருந்தது. ரேவதி மெதுவாய் குழந்தையின் அருகில் சென்றாள். குழந்தையின் விசும்பல், “ங்கா....ங்கா...’’ என்று வழக்கமாய் பால் தர சொல்லிக் கேட்கும் பிரத்யேக மொழியாய் அவள் காதில் ஒலிக்க,

ரேவதியின் கண்களில் கண்ணீர் நிற்காமல் வழிந்தது. அதுவரை இறுகி இருந்த மார்பும், இதோ நானும் கண்ணீர் வடிக்கிறேன் என மனதின் கண்ணீராய் கீழ் இறங்கி அவள் மார்பு சேலையை நினைக்க துவங்கியது.

அந்த அறையின் முகப்பில் ஒட்டப்பட்டிருந்த தாய்ப் பால் வார விழாவிற்கான போஸ்டர் அந்தக் காட்சியைக் கண்டு பொங்கி எழுவதைப் போல காற்றில் இங்கும் அங்கும் பறந்து பறந்து சுவற்றோடு மோதிக் கொண்டிருந்தது லட்சக் கணக்கான தாய்மார்களின் பிரதிநிதியாய்.

பின் குறிப்பு : தாய் பால் தர வேண்டிய அவசியத்தை அறிந்தும், அறியாமலும் பொருளாதார சூழல் காரணமாக பாலூட்டும் குழந்தையை பிரிந்து பணிக்கு செல்லும் தாய்மார்களுக்கு சமர்ப்பணம்.

அரசோடு ( தொகுப்பூதியம்) தனியார் நிறுவனமும், குறைந்தது   ஆறு (9) மாத கால ஊதியத்தோடு கூடிய பிரசவகால விடுப்பை குழந்தை பெற்ற பெண்களுக்கு வழங்க வேண்டும் என்பது என் எளிய வேண்டுகோள்.
நன்றி...!

-------------
மேக்னாசுரேஷ்
-------------

CMR Manimozhiyan அவர்களின் Facebook பதிவிலிருந்து
with small input


Nursing Students Uniform Changed


Nurse Practitioner



We Nurses of India should form a "Indian Nurse Practitioner Council" like Chartered Accountant

It should conduct comprehensive training for Nurses.

It should conduct a examination to Nurses in primary ailments,

if the Nurses pass the examination they should be called as Nurse Practitioner and they practice in the society. (as per Indian Constitution Article 19)

This council should give comprehensive Legal Support to this Nurse Practitioner like other professional.

if the Nurse fail the Examination she should take re examination after 2 years only.

M. Umapathy, 04 - Dec - 2017

Maternity Leave Salary

DPH சார் மற்றும் தமிழ்நாடு அரசு நர்சுகள் சங்கத்திற்கு நன்றி! நன்றி!! நன்றி!!!.

நிரந்தர செவிலியர்கள் அனைவருக்கும் ஊதியத்துடன் கூடிய மகப்பேறு விடுப்பு

ஊதியத்துடன் கூடிய மகப்பேறு விடுப்பு மாத மாதம் வழங்கப்பட வேண்டும்

அரசு மருத்துவமனைகளில் பணிபுரியும் செவிலியர்களுக்கு பணியில் இணைந்த நாள் முதல் மகப்பேறு விடுப்பு வழங்க தமிழ்நாடு அரசு நர்சுகள் சங்கம் முயற்சி எடுத்து வந்தது.

அதன் ஒரு பகுதியாக DPH அவர்கள் அனுப்பியுள்ள மிக தெளிவான கடிதம் இங்கு அனுப்பப்பட்டுள்ளது (Letter Courtesy:- Tamil Nadu Medical Officers Association, Sanjana Sister)

இக்கடிதம் கொடுத்தபிறகும் மகப்பேறு விடுப்பிற்கு ஊதியம் வழங்க மறுக்கும் அலுவலக உதவியாளர் மற்றும் கண்காணிப்பாளர்கள் பற்றி நேரடியாக DPH சார் அவர்களின் செல்போன் எண்ணுக்கு SMS அனுப்பினால், DPH சார் அவர்கள் சரியான / கடுமையான நடவடிக்கை எடுப்பதாக உறுதி அளித்துள்ளார்.

மீண்டும் நன்றி.

Click Here to Download the Letter

செவிலியர்கள் கோரிக்கை: செயல்படுத்துமா அரசு?

தங்களது உரிமைகளைப் பெறுவதற்காக சென்னை டி.எம்.எஸ். அலுவலகத்தில் செவிலியர்கள் நடத்திய மூன்று நாள் உள்ளிருப்புப் போராட்டம் அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினைகள் குறித்த புரிதலைப் பொதுவெளியில் ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. போராட்டத்தை முறியடிக்க அரசு மேற்கொண்ட கடுமையான நடவடிக்கைகளும் பொதுத் தளத்தில் விவாதத்துக்கு வந்திருக்கின்றன. மறுபக்கம், அத்தியாவசியமான பணியில் இருப்பவர்கள் இப்படிப் போராடுவது சரியா என்று சிலர் கேள்வி எழுப்புகிறார்கள். மிகக் குறைந்த சம்பளத்துடன், பல மணி நேரம் வேலை பார்க்கும் செவிலியர்களின் நிலையை அறிந்துகொண்டால் இந்தப் பேச்சுகள் எழாது.


2012-ல் மருத்துவப் பணியாளர் தேர்வு வாரியம் மூலம் தேர்வு வைத்து 11,000 செவிலியர்களைத் தமிழக அரசின் சுகாதாரத் துறை நியமனம் செய்தது. அவர்களுக்கு மாதம் ரூ7,700 தொகுப்பூதியம் வழங்கப்படுகிறது. கடும் பணிச்சுமை, குறைந்த சம்பளம், வாழ்வாதாரப் பிரச்சினைகள் என்று அல்லாடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் செவிலியர்கள். பணி நியமனத்தின்போதே அவர்களை நிரந்தர அடிப்படையில் நியமிக்காமல், ஒப்பந்த அடிப்படையில் நியமித்தது. மத்திய அரசின் தேசிய சுகாதார இயக்கம் மூலம் இவர்கள் நியமிக்கப்படுகிறார்கள் என்று அதற்குக் காரணமும் சொன்னது.


இது ஒரு மிக முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது. மாநில அரசின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள மருத்துவமனைகளுக்குப் பணி நியமனம், ஊதியம் வழங்கல் போன்ற விஷயங்களில் ஏன் மத்திய அரசு நேரடியாகத் தலையிடுகிறது? இது மாநில அரசுகளின் உரிமைகளைப் பறிக்கும் செயலல்லவா? இந்த உரிமை பறிப்புக்கு ஏன் மாநில அரசு உடன்பட்டது என்று புரியவில்லை. பணியாளர் நியமனத்தில் மாநில உரிமை பறிக்கப்படுவது என்பது கூட்டாட்சிக் கோட்பாட்டுக்கு எதிரானது. மாநிலங்களின் பட்டியலில் உள்ள நல்வாழ்வுத் துறையைப் படிப்படியாகப் பொதுப் பட்டியலுக்குக் கொண்டுசென்று, இறுதியில் அதுமையப் பட்டியலுக்குக் கொண்டுசெல்லப்படலாம் எனும் அச்சத்தை இது உருவாக்கியிருக்கிறது.


உறுப்பு மாற்று அறுவை சிகிச்சைக்காக உறுப்புகளைப் பெற விரும்புவோர் பட்டியலைப் பராமரிப்பது, அரசு மருத்துவமனைகளின் படுக்கைகளைத் தனியாருக்கு விடுவது, தனியார் நிறுவனங்கள் மருத்துவமனைகள் கட்டிக்கொள்ள அரசு மருத்துவமனை இடங்களை வழங்குவது போன்றவற்றை மத்திய அரசு தேசிய நலக்கொள்கை மூலமும், தேசிய சுகாதார இயக்கம் மூலமும், நிதி ஆயோக் மூலமும் மாநில அரசுகளின் மீது திணிக்கிறது.


மத்திய அரசின் இந்தக் கொள்கைகளுக்குப் பின்னால் உலக வங்கியும் சர்வதேச நிதி மூலதன மும் உள்ளன. சர்வதேச நிதி மூலதனம், தொழில் துறைகளில் முதலீடு செய்வதைவிட சேவைத் துறைகளில் முதலீடு செய்ய விரும்புகிறது. சேவைத் துறைகளில் முதலீடு செய்வதன் மூலம் மிக விரைவாகவும் மிக அதிகமாகவும் லாபம் ஈட்ட முடியும் என்பதுதான் இதற்குக் காரணம்!

இரண்டாம் உலகப் போருக்கு முன்பாக சேவைத் துறைகளில் வர்த்தகம் என்பது மிகக் குறைவாகவே இருந்தது. ஆனால், அந்த நிலைமை மாறிவிட்டது. குறிப்பாக, 2002-க்குப் பிறகு, மொத்த வர்த்தகத்தில் நான்கில் ஒரு பங்காக உயர்ந்துவிட்டது. சேவைத் துறையில் வணிகமயமாக்கலுக்கான பொது உடன்பாடு இதற்கான வாய்ப்பை அதிகரித்துவிட்டது. சர்வ தேச நிதி மூலதனத்தின் லாபப் பசியைத் தீர்க்கும் வகையில், மத்திய அரசு வகுக்கும் கொள்கைகளின் விளைவுகள் மாநில அரசுகளின் தலையில் விழுகின்றன.

இதில் பலிகடா ஆக்கப்பட்டவர்களில் செவிலி யர்களும் அடக்கம். அரசின் அடக்குமுறையையும் கொட்டும் மழையையும் தாண்டி அவர்கள் நடத்திய உள்ளிருப்புப் போராட்டத்தின் பின்னணி இதுதான். பணி நிரந்தரம் செய்யப்பட வேண்டும், எட்டு மணி நேரம் மட்டுமே பணி என்பதை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும், எதிர்காலத்தில் ஒப்பந்த முறையில் பணி நியமனம் செய்யக் கூடாது எனும் கோரிக்கைகளைத்தான் அவர்கள் முன்வைக்கிறார்கள்.

தமிழக அரசோ அனைவருக்கும் பணிநிரந்தரம் உடனடியாகத் தர முடியாது. நிரந்தர செவிலியர்களுக்கான பணியிடங்கள் காலியாகும்போதுதான் படிப்படியாகப் பணிநிரந்தரம் தர முடியும் என்கிறது. நினைத்துப் பாருங்கள். ரூ. 7,700 சம்பளத்தை வைத்துக்கொண்டு இன்றைய விலைவாசியில் எப்படி வாழ்க்கையை நடத்த முடியும்? செவிலியர்களுக்குக் குறைந்தபட்ச ஊதியமாக மாதம்தோறும் ரூ. 20,000 வழங்க வேண்டும் என்று உச்ச நீதிமன்றத்தால் நியமிக்கப்பட்ட குழுவே கூறியுள்ளது. ஆனால், அதை அரசு கருத்தில் கொள்ளவில்லை.

‘போதிய நிதி இல்லை; மக்கள் நல்வாழ்வுத் துறைக்காக ஒதுக்குகின்ற நிதியை முழுவதுமாக ஊழியர்களின் ஊதியத்துக்காக வழங்க முடியுமா?’ என்று கேட்கிறது தமிழக அரசு. கடந்த ஏழு ஆண்டுகளில் தனியார் மருத்துவமனைகள், முதல்வர் காப்பீடு திட்ட நிதி மூலம் ரூ. 2,500 கோடி லாபம் ஈட்டியுள்ளன. அரசு மருத்துவமனைகளில் வழங்கப்படும் சிகிச்சைகளுக்குக்கூட, ஏன் தனியார் மருத்துவமனைகளை நோக்கி மக்களை விரட்ட வேண்டும்?

சில தனியார் மருத்துவமனைகளுக்கும் நேரடியாக நிதியை அரசு வழங்குகிறது. மருந்துகள், உபகரணங்கள் எல்லாவற்றையும் தனியார் நிறுவனங்களிடமிருந்து அதிக விலையில் கொள்முதல் செய்கிறது. ஏன் பொதுத் துறை நிறுவனங்கள் மூலமாக இவற்றைக் குறைந்த விலையில் உற்பத்தி செய்யக் கூடாது? மருத்துவச் செலவில் 80% மருந்துகளுக்குத்தான் செல்கிறது. இந்த செலவீனத்தைக் குறைக்க அரசு என்ன நடவடிக்கை எடுத்தது?

மக்கள் நல்வாழ்வுத் துறைக்கான நிதியை மிகக் குறைவாக ஒதுக்கும் நாடுகளில் இந்தியாவும் ஒன்று. மத்திய - மாநில அரசுகள் மக்கள் நல்வாழ்வுத் துறைக்காக ஒதுக்கும் நிதி மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 1.04% மட்டுமே. இதை 6% ஆக்க வேண்டும் என்று உலக சுகாதார நிறுவனம் வலியுறுத்தியிருக்கிறது.

இந்த வழிகாட்டலின் அடிப்படையில் நிதி ஒதுக்கீட்டை அதிகப்படுத்தினால், நாட்டு மக்கள் அனைவருக்கும் தரமான இலவச சிகிச்சையை வழங்குவதோடு அனைத்து மருத்துவத் துறை ஊழியர்களுக்கும் நிரந்தர வேலைவாய்ப்பையும் நியாயமான ஊதியத்தையும் வழங்க முடியும். இன்னொரு விஷயம். கேரளம் உள்ளிட்ட சில மாநிலங்கள் மத்திய அரசு வழங்கும் ஊதியத்துடன் கூடுதலாக நிதி ஒதுக்கி செவிலியர்களுக்கு ரூ. 20 ஆயிரம் வழங்குகின்றன. இதைத் தமிழக அரசு பின்பற்றுவதில் என்ன பிரச்சினை?

போராட்டத்தைக் கைவிட்டு பணிக்குத் திரும்பு மாறு சென்னை உயர் நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டதையடுத்து, செவிலியர்கள் தங்கள் போராட்டத்தைக் கைவிட்டிருக்கிறார்கள். தங்களது கோரிக்கைகள் பரிசீலிக்கப்படும் என்று அதிகாரிகள் அளித்த உறுதிமொழியை அவர்கள் நம்புகிறார்கள். அவர்களது கோரிக்கை நிறைவேறுவது அரசின் கைகளில்தான் இருக்கிறது!

- Dr. ஜி.ஆர்.இரவீந்திரநாத், பொதுச் செயலாளர்,
சமூக சமத்துவத்துக்கான டாக்டர்கள் சங்கம்.
தொடர்புக்கு: daseindia@gmail.com

செவிலியர் போராட்டம் குறித்து ஒரு சிறிய தீர்வு,


தற்போது உள்ள ஒப்பந்த செவிலியர் காலமுரை ஊதியம் பெற கீழ்கண்ட வழிமுறைகளை நடைமுறை படுத்த உழைத்தால் ஓரளவு விரைவாக பணி நிரந்தரம் அடைய வாய்ப்புள்ளது.

1.அனைத்து மேம்படுத்தப்பட்ட ஆரம்ப சுகாதார நிலையங்களிலும் செவிலியர் கண்காணிப்பாளர் நிலை 2 பணியிடம் புதியதாக தோற்றுவித்தல்.

2.செவிலியர் கண்காணிப்பாளர் பணியிடம் தோற்றுவிக்கும் பொழுது, செவிலியர் எண்ணிக்கையை மட்டும் கணக்கில் கொள்ளாமல் பெண் மருத்துவ பணியாளர், சமையளர், துணி துவைப்பவர் etc போன்று செவிலியர் கண்கானிப்பாளரின் கீழ் பணிபுரியும் அனைத்து பணியாளர்களின் விகிதாச்சார அடிப்படையில் தோற்றுவித்தால், அதிக்கப்படியான செவிலியர் கண்காணிப்பாளர் பணியிடம் கிடைக்க வாய்ப்புள்ளது.

3.அனைத்து Taluk & Non Taluk மருத்துவமனைகளில் செவிலியர் கண்காணிப்பாளர் பணியிடம் தோற்றுவிக்க அழுத்தம் தர வேண்டும்.

4.அனைத்து மருத்துவ கல்லூரி மருத்துவமனைகளிலும் செவிலியர் பயிற்சி கல்லூரி ஆரம்பிக்க அழுத்தம் தர வேண்டும் இதனால் அதிக்கப்படியான செவிலியர்கள் post bsc படிக்கும் வாய்ப்பு ஏற்படும் மேலும் படித்து முடித்தவர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பும் அதிகரிக்கும்.

5. 2:1 ratio அரசானை படி இரண்டு ஒப்பந்த அடிப்படை செவிலியர் பணியிடம் தோற்றுவித்தால் ஒரு நிரந்தர செவிலியர் பணியிடம் தோற்றுவிக்கபட வேண்டும். இதுவரை அவ்வாறு சரியான முறையில் தோற்றுவிக்கபட்டதா என்பதை ஆராய்ந்து அதில் ஏதேனும் விடுபட்டு இருந்தால் அதை நிரப்ப முயற்சிக்க வேண்டும்.

6.DME யின் கீழ் இயங்கும் மருத்துவமனைகள், பழைய மருத்துவ கல்லூரி மருத்துவமனைகள் ஆகியவற்றில் கூடுதல் செவிலியர் பணியிடங்கள் தோற்றுவிக்க பல வருடங்களாக  கோரப்பட்டு வருகிறது, தற்போதைய சூழ்நிலையில் இது நடைபெற வாய்புகள் மிக குறைவு என்பதால் ஏனைய மருத்துவமனைகளில் தமிழக அரசின் நேரடி ஒப்பந்த முறையில் செவிலியர் நியமிக்க அழுத்தம் தர வேண்டும்.
ஒப்பந்த முறையே வேண்டாம் என்கிற போது மீண்டும் ஒப்பந்த முறையை நாமே ஊக்கபடுத்துவதா என கேட்கலாம், தமிழக அரசின் நேரடி ஒப்பந்த முறையில் பணியமர்தப்பட்டால் நமக்கு 2:1 விகிதாசார அரசானை படி குறிப்பிட்ட அளவு நிரந்தர பணியிடம் கிடைக்கும், மேலும் கடந்த 2006 மற்றும் 2015 காலகட்டங்களில் செய்தது போல, தமிழக அரசானது தனது கொள்கை முடிவால் ஒப்பந்த முறையை ஒழித்து நிரந்தர பணியிடங்களாக அவற்றை மாற்ற வாய்ப்புள்ளது. இதனால் பணிச்சுமையும் குறையும். தமிழக அரசின் நேரடி ஒப்பந்த முறை என்பதால் இதை பின் நாட்களில் நிரந்தர பணியிடமாக மாற்ற அதிக வாய்ப்புள்ளது.

6.எனக்கு தெரிந்த சுலபமான வழிமுறைகள் இவை,  வேறு வழிமுறைகள் தங்களுக்கு தெரிந்தால் தெரிய படுத்தவும்.
           
முதலில் நமது வாய்ப்புகளை அரசாங்கத்திற்கு தெரிய படுத்தி, முறையாக சங்கத்தின் வாயிலாக அதிகாரிகளிடம் நடந்து தேய்ந்து பின்னர் போராடினால் வெற்றி கிடைக்கும். முதலில் பல பிரிவுகளாக இருப்பவர்கள் ஒன்றிணைந்து, தமிழ்நாடு அரசு நர்சுகள் சங்கத்தின் வழிகாட்டல் படி முயற்சி செய்தால் வெற்றி நிச்சயம்.

உங்கள் சகோதரன்,
கு.விக்னேஷ் குமார்
காஞ்சிபுரம்.

Bitcoin Trading High High High Risk Investment Interested Individual Kindly Contact Me

அன்புடையீர் வணக்கம்.

சென்ற மாதம் நண்பர் ஒருவர் அறிமுகப்படுத்திய Bitcoin Trading இல் ரூ. 2000 முதலீடு செய்தேன். Bitcoin பற்றி ஏற்கனவே அறிந்திருந்தாலும் அதில் Trading என்பதெல்லாம் வழக்கம் போல ஏமாற்று வேலையாய் இருக்கும் என யாருக்கும் கூறவில்லை.

எனக்கு தெரிந்த Fund Adviser களிடமும் Bitcoin Investment பாதுகாப்பானதா என கேட்டு தெரிந்து கொண்டேன். அவர்கள் கூறியது "பாதுகாப்பான முதலீடுகளுக்கு பல வழிகள் இருக்கும் போது Bitcoin Trading என்பது யோசிக்க வேண்டியது தான்" என கூறினார்கள்.

இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு Bitcoin Trading இல பணம் எடுக்க முடியவில்லை. பல நண்பர்கள் நான் உட்பட ஏற்கனவே Invest செய்தவர்கள் Bitcoin Trading ஏமாற்று வேலை என எண்ணினோம்.

ஒரு Mail போட்டு பார்ப்போம்ன்னு Bitcoin Trading க்கு Mail அனுப்பினேன். "Due to huge investment we are not able to do now" இன்னு Reply பண்ணாங்க.

1000 ரூபாய் எடுத்தாச்சு,
அந்த 2000 அப்பிடியே தான் இருக்கும், எப்பவும் எடுக்க முடியாது, 2000 ரூபாய்க்கு 1000 கொஞ்சம் பயமா தான் இருக்கு. அதே வேலையில் "காற்றுள்ள போதே தூற்றிக் கொள்ள வேண்டும்" எனவே தான் அனைவருக்கும் கூறுகிறேன்.

அதிக அதிக Risk இருக்கிறது ஆனாலும் விளையாடிப் பார்க்கலாம் மச்சின்னு சொல்றவங்க மட்டும் எனக்கு WhatsApp ல Message (My Whatsapp No 9894011050) பண்ணுங்க.
இன்றுவரை வேலை செய்கிறது. போட்ட பணத்தை 3 மாதத்தில் எடுத்துவிடலாம்.

அதுக்கப்புறம் வர்றது எல்லாம் இலாபம் தான். நான் ஏற்கனவே கூறுவது போல உங்கள் கையில் அவசர தேவை தவிர சும்ம இருக்கற பணத்துல Investment பண்ணுங்க.

நன்றி
ம. உமாபதி.
20-10-2017

Tamil Nadu Nurses 7th Pay Commission Memorandum

7 வது ஊதியக்குழுவின் கவனத்திற்கு கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் தன்னார்வலர் செவிலியர்கள் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு கருத்துரு தயாரித்தோம்.

ஆங்கிலத்திலான அக்கருத்துரு செவிலியர்களின் பயன்பாட்டிற்காக இங்கு பதிவு செய்யப்படுகிறது.

இக்கருத்துரு செவிலியர்களின் நிலை, செயல்பாடு, அரசின் கொள்கைகளை பற்றி விளக்குகிறது.

இந்நேரத்தில் இக்கருத்துரு செவ்வனே அமைய பாடுபட்ட அனைத்து நல் உள்ளங்களுக்கும் நன்றியை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

 
l
j